1 rocznica 

osiemnastego czerwca minął rok od pierwszego mojego wpisu na blogu

dwanaście długich miesięcy, a jakby to było wczoraj

niby nic się ciekawego nie wydarzyło, a jednak ile się przez ten czas działo

tyle wspomnień, cudownych chwil, przeżyć

dni fajnych...albo nie, o których nie warto pamiętać

kawałek mojego życia, zapiski myśli różnych, historii, zdarzeń

zatrzymane na zdjęciach momenty, jak kadry z filmu

fajnie cofnąć się w czasie, poczytać o rzeczach które miały miejsce

popatrzeć z dystansem na emocjonujące kiedyś fakty

z dzisiejszej perspektywy śmieszne, albo wcale nie warte opisania 

lub uśmiechnąć się pod nosem na wspomnienie jakiejś chwili...

polowanie na żurawie ;)

po dzisiejszym porannym spacerze z psem, po bliskim spotkaniu z młodymi żurawiami (były około 2-3 m ode mnie i wcale nie wykazywały dużego zaniepokojenia moją osobą bądź psem) strasznie plułam sobie w brodę, że nie zabrałam aparatu ( który zazwyczaj mam przy sobie). postanowiłam ( chyba też w desperacji i akcie samoobrony przed wyjazdem do białegostoku) spędzić jeszcze trochę czasu na świeżym powietrzu, polując przy okazji na owe żurawie i od niechcenia zajadając się pachnącymi poziomkami. oczywiście ptaków już w okolicy nie było, słyszałam tylko krzyki znad czarnochańczowych łąk, widziałam jednego szybującego gdzieś wysoko nade mną i tyle dobrego...
ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. w drodze powrotnej, ku ogólnemu zaskoczeniu, napotkałam 3 zające, za każdym razem byłam od zawietrznej, więc udało mi się cyknąć po fotce. pierwszego trafiłam w starej żwirowni, drugiego w wysokiej trawie (właściwie to on wpadł na mnie kiedy na kuckach zrywałam poziomki), a trzeci pasł się spokojnie prawie pod samym domem, ale jak to w życiu bywa, na ekranie aparatu zobaczyłam tylko mrugający czerwony napis "wymień akumulator", do tego kichnęłam i mogłam już tylko obserwować biały ogonek oddalający się zygzakami z prędkością światła...a na pocieszenie los rzucił mi pod nogi orle pióro...ściskając w ręku aparat, w drugim znalezisko, z uśmiechem na twarzy, powędrowałam do domku, dokończyć pakowanie walizki na dzisiejszy wyjazd ;)

"W czerwcu się pokaże, co nam Bóg da w darze"
zbiory ogródkowe póki co bardzo udane, obrodziło w rzodkiewkę, różnego rodzaju sałaty, rukolę, szpinak oraz koperek i szczypior. z ziemi wyglądają już zupełnie spore krzaczki ogórków, fasoli szparagowej, cukinie, kabaczki oraz patisony. marchewka i roszponka są jeszcze mikroskopijne, ale przy takiej pogodzie jak jest teraz (ciepło i mokro) wszystkie warzywka powinny wkrótce ładnie wyrosnąć...
dziś szał sałatowy, mieszam w misce wszystkie kruche i smakowite listki sałat, rukoli i szpinaku, dodaję rzodkiewkę, szczypiorek, koperek i zalewam wszystko śmietaną...niebo w gębie :) pierwsza w tym roku duża miska sałaty z własnego ogródka...cieszy niesamowicie :) zupełnie inny smak warzyw, bez porównania z tymi kupnymi! samo zdrowie na talerzu :) niesamowite, ile frajdy może człowiekowi przynieść zrobienie zagonka, zasianie, potem zbieranie i zajadanie własnych warzyw czy owoców. i w dodatku jaką wielką się odczuwa satysfakcję, przynajmniej jakby się dokonało czegoś wielkiego.  mała rzecz, a cieszy ;) oby więcej takich przyjemności w życiu i oby zawsze chciało się zasiać...

żeby nie było, że to tak wszystko prosto i łatwo się odbywa, że samo się zasiało i samo rośnie, cytat ze starego poradnika gospodarskiego :
"prace i pielęgnowanie warzyw w warzywniaku w czerwcu.  w pierwszej połowie lata najwięcej pracy pochłania pielęgnowanie roślin warzywnych, a więc wzruszanie międzyrzędzi, pielenie, zasilanie, palikowanie i przywiązywanie roślin. trzeba dołożyć wszelkich starań, aby nie dopuścić do zachwaszczenia roślin warzywnych, odbija się to bowiem niekorzystnie na plonach. pielenie i niszczenie chwastów w rzędach przeprowadza się ręcznie, a wzruszanie w międzyrzędach ze względu na oszczędność czasu- motykami..." ;)

seler bulwa szczęścia i zdrowia :)

niepozornie wyglądające warzywo, porowate i dziwnie pachnące, a ile w nim dobroczynnych  właściwości dla organizmu! zawiera mnóstwo składników mineralnych (np. całą masę fosforu), witamin (np. dwa razy więcej witaminy c niż cytrusy), flawonoidy, furanokumaryny  istny skład apteczny zamknięty w guzowatej bulwie 

działanie selera:

przyspiesza trawienie

działa uspokajająco i antydepresyjnie

oczyszcza organizm z toksyn

przeciwzapalny

moczopędny

przeciwbólowy

pobudza przemianę materii

wspomaga układ pokarmowy

wzmacnia układ odpornościowy

obniża ciśnienie tętnicze

polepsza pracę serca

chroni przed wolnymi rodnikami/nowotworami

szklanka soku z selera jest jak eliksir młodości ;)

wszystko to dotyczy zapewne w głównej mierze surowej bulwy, nie wiem ile dobrego z tego pozostanie po przetworzeniu, ale ja uwielbiam np. kotlety a la schabowe z selera, a dziś pokusiłam się o zupę krem, coś ciepłego na bolący brzuszek i inne trawienne problemy :) wyszła pyszna i aromatyczna. mam nadzieję, że cudowna moc bulwy również zadziała, albo przynajmniej efekt placebo-siła pozytywnego myślenia ;)

zupa krem z bulwy selera

kostka bulionu lub wywar z kurczaka (ok 1.5 litra płynu)

1 duży seler (zmiksowany po lekkim rozgotowaniu w wywarze)

1 cebula (najpierw zblanszowana na patelni, a później zmiksowana z resztą zupy)

2-3 łyżki gęstej śmietany lub mały serek topiony (rozrobione z wywarem)

do smaku: sól, pieprz, odrobina curry, świeżo utarta gałka muszkatołowa, listek laurowy, ziele angielskie

do posypania świeża natka pietruszki

podawać z grzankami z białej bułki lub kluseczkami lanymi ( ja wybrałam kluseczki)

zaczarowany czerwiec
dawno już nie zaglądałam na bloga, a maj przeleciał w mgnieniu oka...tygodnie podzielone między rozjazdy mikołajewsko-białostockie, głowa zaprzątnięta różnymi myślami, duże zmiany w życiu, na głowie ciągle jeszcze nie oddany projekt...jakiś ogólny rozgardiasz, choć teraz powinno być chyba wszystko w miarę poukładane i w tym właśnie czasie spokojne i sielskie... no ale życie pisze różne scenariusze, głowie nie da się powiedzieć żeby za dużo nie rozmyślała, niektórych rzeczy nie da się przyspieszyć, a na jeszcze inne w ogóle nie mamy wpływu...tak to już jest!
po dłuższym pobycie w mieście znowu oddycham wsiowym powietrzem, dusznym co prawda i parnym w ostatnich dniach, ale za to pachnącym rozbuchaną wiosną, a momentami nawet wczesnym latem. cieszę się tym czasem bardzo, w czerwcu jest wszystko to co uwielbiam. zapach świeżo skoszonej trawy, a potem siana schnącego na wietrze, zapach ciepłego poranka i parującej wilgoci po pięknych nocnych burzach, kwitnące sady, bzy, a potem jaśminy, w ogródku przepiękne piwonie- królowe wiosny, w kobiałkach czerwieniące się, roześmiane truskawki, pierwsze kąpiele w jeziorze, bieganie boso po trawie, późno zachodzące słońce i wschodzące zaledwie po kilku godzinach nocy, która nigdy nie jest ciemna, bo niebo ma piękny granatowo- niebieski odcień poprzetykany gdzieniegdzie różowymi i żółtymi smugami...mogłabym chyba wymieniać bez końca, tak cudnie jest w tym miesiącu :) a ja to wszystko chłonę, cieszę oczy, zapamiętuję zapachy.  układam kwiaty w wazonach, podlewam grządki, zajadam truskawki, spaceruję, głaszczę rosnący brzuszek i małego bobika w środku i przede wszystkim staram się myśleć pozytywnie.  niech czerwiec i jego dobrodziejstwa trwają jak najdłużej...

seria w której zaczytywałam się w poprzednim miesiącu. moje lekarstwo na przesilenie wiosenne, szarówkę za oknem, niedosyt słońca, ale również oderwanie się od rzeczywistości, trochę podróż w czasie do moich wypraw do Włoch, częściowo zaspokojenie marzeń o kolejnej podróży. właściwie pochłonęłam te książki z dziką przyjemnością, choć nie była to może lektura wielce ambitna, na miarę nagrody nobla w dziedzinie literatury. chyba jednak nie o to tylko chodzi w czytaniu, żeby się zachłysnąć mądrą treścią. ta książka urzekła mnie właśnie swoją lekkością, świetnie opisanym klimatem południa, pozwoliła na skrzydłach wyobraźni przenieść się do tych wszystkich cudnie opisywanych miejsc. więc nie wychylając nosa z domu, zrywałam dojrzałe fioletowe grona na winobraniu, piekłam chleb w tradycyjnym piecu, wylegiwałam się na łące pełnej wonnych ziół, jadam ociekające sokiem brzoskwinie zrywane prosto z drzew, upijałam się włoskim winem, zajadałam pecorino, orzechy pinii, domowy makaron z truflami, dotykałam murów starożytnych budowli Etrusków...a wszystkiego tego doświadczyć mogłam dzięki magii literek poukładanych w słowa, zdania, rozdziały, książki. jedyną wadą tych opowieści było ciągłe czytanie o jedzeniu, i to jakim jedzeniu! przybyło mi chyba kilka kilogramów, ciągle biegałam do kuchni po coś na ząb.  czytając,  namiętnie moczyłam chleb w oliwie z oliwek, z odrobinką truflowej lub rozmarynowej, obgryzałam kulki mozzarelli warstwa po warstwie, wyjadłam oliwki ze słoików, czy gotowałam pastę i suggo... to był totalny odlot kulinarny,  nawet ten suchy chleb z czosnkiem i odrobiną oliwy smakował podczas czytania jak wykwintne boskie włoskie danie :) polecam tą lekturę wszystkim, którzy chcą się znaleźć choć przez chwilę pod niebem słonecznej Italii... 

                                                             buon appetito!

Maj zieleni łąki, drzewa, już i ptaszek w polu śpiewa...

no i przyszedł ten maj upragniony, zakwitły pierwsze owocowe drzewa, zazieleniło się pięknie, skowronki dają niesamowite koncerty śpiewu, słonka jeszcze troszkę mało, ale pewnie i jego się w końcu doczekam. długi weekend przeminął szybciej niż zwykły. czas spędzony z najbliższymi, znajomymi. niby człowiek odpoczął, ale tak naprawdę to chyba było mniej spokojnie niż zwykle, choć bardzo wesoło i miło. chodziliśmy na spacery nad Czarną Hańczę- odwiedzaliśmy miejsca, które zauroczyły nie tylko gości, ale mnie także, choć oglądałam je przecież nie pierwszy raz. zaprzęgaliśmy konie, było pływanie łódką po Wigrach, a kiedy padał deszczyk- oczywiście obżarstwo ponad granice rozsądku ;) 
w sobotę wybrałam się na targowisko, zakupiłam w końcu moje ulubione kwiaty do doniczek na taras, mama przywiozła mi lawendy. czekałam z sadzeniem na słoneczne późne popołudnie, a w rezultacie wielkie sadzenie roślinek odbyło się w poniedziałek, w największy deszcz :) ale są już na swoich miejscach, co mnie wielce cieszy, bo zrobiło się troszkę weselej za oknami. teraz z drżeniem serca czytam prognozy pogody i niepokoi mnie fakt, że ze środy na czwartek ma być zero stopni, a odczuwalna temperatura to minus pięć. wrrrr  a przed moimi cudnymi kwiatkami jeszcze trzech ogrodników i zimna zośka...no zobaczymy, może będzie dobrze.
dziś za oknem jest dość ponuro, na podwórku zimny wiatr, słonko gdzieś zabłądziło w chmurach. a ja cieszę oczy bukietem żółtych wesołych kaczeńców, który dostałam od swojego chłopa :)  spoglądam za okno na moje piękne angielskie pelargonie, w nogach mam ciepłego psa, w ręku kubek z gorącą herbatką z imbiru, cytryny i miodku. doceniam ciszę i spokój po weekendzie majowym i rozgrzewam brzuszek ;)

 

czasem słońce, czasem deszcz...

dziś to nawet śnieg i grad u nas spadł
pani zima musiała powiedzieć ostatnie słowo, nie ma co
fatalna pogoda, fatalne ciśnienie, fatalne samopoczucie
ech, nastawiłam gar rosołu, w sam raz na te warunki atmosferyczne
wołowinkę z zupy zmielę i zapakuję w naleśnikowe ciasto-będą krokiety :) pyszne, zapieczone na chrupko z pomidorami...
ot i cały mój plan na dziś, na poprawę nastroju, aury, na zachciewajki kulinarne 
jak zawsze w takich momentach, marzy mi się kocyk i leżaki przy kominku...
może wieczorem odwiedzimy państwa M. i wygrzeję się na zapiecku...
może partyjka w kości...
a może dzbanek gorącego czaju...
może jakiś film...
a może ciepła drożdżówka i kakao...
ech, dziś u mnie wszystko jest na może, albo na nie...
oby do jutra, oby do maja,  do lata... ;)

na wiosenne dni

do piknikowego koszyka

pychotowata tarta ze szpinakiem

na placek:

2 szklanki mąki

pół kostki masła/ mr

1/4 szklanki zimnej wody

1/4 szklanki oleju

łyżka śmietany

(sam placek podpiekam przez 15 minut w piekarniku, aż lekko się zarumieni, następnie wykładam nadzienie i całość zapiekam kolejne 20 minut na 180-200*, aż masa na wierzchu nabierze złotobrązowego kolorku)

wypełnienie:

pierwsza warstwa na spód

0.5 kg szpinaku świeżego/ mrożonka ( blanszuję na patelni z oliwką, łyżką masłą i dużą ilością czosnku,przyprawiam pieprzem i gałką muszkatałową)

druga warstwa

150 g sera białego ( używam capri lub wiejski) +2 jajka ( wszystko razem miksuję, doprawiam solą, wylewam na szpinak)

wierzch tarty posypuję płatkami parmezanu 

wiosna pełną parą, zazieleniło się, powychodziły pierwsze leśne i polne kwiatuszki, cudnie jest. słonko pięknie przygrzewa, choć od ziemi ciągnie jeszcze chłodkiem...zgodnie z zaleceniem tubylców, czekam jeszcze z siewem nasionek w warzywniaku. mimo tęgich mrozów i braku okrycia w zimie, moje przydomowe krzewy o dziwo przetrwały, puściły pięknie pączki, co wielce mnie uradowało. bałam się, że może być z nimi krucho. wczoraj jedliśmy pierwszy wiosenny plenerowy posiłek- obiadek na pomoście nad Czarną Hańczą. zachciało mi się kanapek piknikowych z kotletami mielonymi z pietruszką i koperkiem, do tego zrobiłam w pojemniczkach mizerię i pomidory z cebulką, w termos herbata... mniam, wyszło pysznie i w dodatku apetyt na świeżym powietrzu był podwójny, uszy się trzęsły od zajadania ;)  oczka nacieszyły się pięknymi widokami, uszy śpiewem ptaków, a  ciałko promykami słonka...

[*]

kwietniowa smutna sobota...

z niedowierzaniem przyjęłam wiadomość o katastrofie polskiego samolotu

wielki żal, niewyobrażalna tragedia...

w głowie kołacze się pytanie dlaczego...dlaczego dzieją się takie rzeczy...!? 
to straszne, nie umiem sobie tego wytłumaczyć

gdzieś zasłyszane...

wpadło w ucho...

na dobry początek przedświątecznego tygodnia

na tupu tupu nóżką przy wyrabianiu mazurków i bab

na poprawę nastrojów

zamiast kawy- na rozruszanie ;)

fajne klimaty...

taka sobie świąteczna układanka

baziowo-kulkowa 

zauroczona...

jestem od jakiegoś czasu, pewnym facetem, ogólnie rzecz biorąc, a może raczej jego twórczością...

ten ktoś to Jan Jakub Kolski. ostatnio namiętnie wpatruję się w jego filmy. przypadkiem wpadła mi w ręce "Afonia i pszczoły" no i zaczęło się...później "Jasminum", "Historia kina w Popielawach", "Grający z talerza"...przypomniałam sobie też filmy, które kiedyś już oglądałam "Szabla od komendanta","Pornografia" i  kultowy "Jańcio wodnik"... poszukuję namiętnie następnych filmów i książek ;)

i ciągle mi mało...tych magicznych kadrów, baśniowego stylu, przecudnych pejzaży, klimatu wsi, małych cudów. zauroczyło mnie takie niesamowite, a zarazem naturalne połączenie rzeczywistości z czarami, magią, religią  i pogańskimi podaniami. zafascynowało przedstawienie zwyczajnego świata, ale jak tak bardzo dalekiego od szarej rzeczywistości, malowanego na ekranie  jak pędzlem malarza impresjonisty.  no i te ujęcia, ech...strasznie wyostrzają wzrok, pobudzają wyobraźnię, po filmie mam ochotę lecieć w pole z aparatem, szukać tego szczególnego światła, takich cudnych kadrów i zapachów: mokrej trawy, sianokosów, powietrza po burzy... mając przed oczami ruchomy obraz na ekranie, odnoszę wrażenie, że przeglądam jakiś niesamowity album fotograficzny, mistrzostwo świata po prostu! choć ogólnie świat w twórczości Kolskiego jest nieco mroczny, pełen dziwnych, czy też ułomnych postaci i jak  sam autor mówi "nasyciłem ekran smutkiem, zużyłem cały osobisty zapas mroku", to mimo wszystko odnajduję w nim pełno optymizmu, miłości, otuchy, zmysłowości...i "ten szczególny refleks, który trafia widza prosto w serce i każe się zanieść do domu"o którym mówi Kolski....

wiosna

• wieje cieplejszy wiatr :)
• są już pączki na drzewach
• pada kapuśniak
• nie ma już prawie śniegu
• słychać krzyki żurawi
• ptaki świergolą jak głupie
• w gniazdkach jajeczka ( w orlim pojawiło się dziś jedno) :)
• przestałam nosić futrzaną czapkę i rękawiczki
• chyba zamienię zimowe buty na kalosze 
• niestety potwory kleszcze już atakują
• mam pierwszego krokusa w ogródku- żółtego! ;) 
• w okolicy są już malutkie kotki, bazie na drzewach 
• mój wawrzynek wilcze łyko ma piękne pączki, chyba zakwitnie :)
• jest pierwszy bocian! :)

ostatnio jakoś nie wychodzi mi pisanie notek, chęci brak albo weny czy też czasu. zdjęcia robię  głownie w domu, na podwórku nudna przejściówka zimowo-wiosenna, ani koloru ani nawet odrobiny słonka ostatnio nie ma. dni też jakoś tak mijają bardzo spokojnie, nie dzieje się właściwie nic nadzwyczajnego. chyba przez tą aurę zapanował taki chwilowy marazm. błoto wszędzie, chlapa wszędzie...co to będzie!?

dobrze, że przed kilkoma dniami odwiedzili nas znajomi, zawsze to jakaś odmiana i weselej troszkę się zrobiło. na początku tygodnia  musieliśmy odbębnić krótki wyjazd do Białegostoku. smutny to był czas jakiś taki, pożegnałam swojego kochanego Ptaka, kanarka staruszka, ech. w moim pokoju zrobiło się cicho i pusto.  chociaż chciało mi się posiedzieć spokojnie w domu, to nie za bardzo dawałam radę się odprężyć. ciągle mi się na wspominki zbierało i smuteczki jakieś. no ale takie życie...trzeba przetrawić...

wczoraj złożyłam kolejny, trzeci już wniosek o dofinansowanie, w Białymstoku, zobaczymy jak wypadnę, tym razem podbijam stolicę województwa ;) za pierwszym razem zabrakło dwóch punktów, za drugim lista rezerwowa i dwie dziesiąte punktu za mało. żadnych wniosków z kart oceny merytorycznej niestety wyciągnąć nie miałam jak, państwo oceniający nie zgodzili się ze sobą w ani jednym punkcie, masakra...widać nie ma na ocenę żadnego klucza, ani metody...jest to po prostu subiektywna ocena jednostki "unijnego sprawdzacza wniosków". czysta anarchia. nie wiem czy to dobre słowo...raczej absurd, a do tego loteria losowa...no nic, ale jak się chce kaskę trzeba po nią sięgać, sama nie przytupta i nie zapuka do drzwi, dlatego próbuję, póki co dzielnie i bez załamywania rączek...ale wewnętrzne poczucie niesprawiedliwości i cierpliwość, mają swoją granice...

ostatnio jestem fanką kamerek online podglądających dzikie zwierzęta, moja ulubiona to ta zainstalowana przy gnieździe orłów, po prostu niesamowite wrażenie robią na mnie te ptaki! , ale prześmieszne akcje można tez zobaczyć na ujęciach z łowiska, gdzie rozrzucana jest karma, gdzie stołują się dziki, sarny, jelenie (np.codziennie ok godziny 16, pan leśniczy zakarmia i zasiada na wiaderku, które wcześniej sobie ścieli słomą i przez dobrą godzinę siedzi nieruchomo, a wokół biega bez składu i ładu, jak po arenie cyrkowej momentami nawet setka dzików :) człowiek się może wciągnąć, jak w "dobry" brazylijski serial, nie ważne jak długo nie oglądasz, ale włączasz i wiesz wszystko! 

akcje z dzikami mogę śledzić też na żywo. w okolicy pan przewrócił słup energetyczny, jadąc za szybko traktorem ;) więc stary słup usunięto, a wkopano nowy, rozgrzebując zamarzniętą ziemię. już wieczorem wieści o nowej stołówce rozeszły się po okolicznym lesie, a dzicz kudłata przegrzebuje namiętnie co dzień od nowa każdy centymetr ziemi wokół nowego słupa, powiększając średnicę zrycia średnio o kilka metrów...oczywiście zwierzęta są tak zajęte penetracją gruntu, że nie zwracają prawie w ogóle uwagi na otoczenie, więc spokojnie można się im przyglądać :)

w świątecznym nastroju...

moja 

domowa 

wiosna
 

marzec płata figle, wiosna była już prawie, a tu zima znowu nastała...za oknem biało, pięknie oszronione drzewa, i cała masa słonka na pocieszenie :)
ostatnie dni minęły pod znakiem badań lekarskich, wyników krwi i takich tam...dziś odebrałam testy na boreliozę- negatywne! cieszę się bardzo. prawie wszyscy najbliżsi znajomi chorują i już miałam wizję miesięcznej kuracji antybiotykami ( z nie wiadomo jakim skutkiem).  a trochę tych kleszczy w zeszłym roku, w okresie wiosenno-letnio-jesiennym niestety złapałam. ominęło mnie to wątpliwe szczęście zarażenia się ,uff. ale sezon kleszczowy znowu przed nami... za chwilę, zachęcone promykami słonka, wyjdą te małe potwory i będą zatruwać nam życie, zakłócać wiosenne spacery, siać popłoch po powrocie z podwórka...nie cierpię tego, ech. jutro czekają mnie kolejne testy, mam słaby jeden wynik krwi, który świadczy być może właśnie o alergii, cholera, jeszcze tego nie było w repertuarze! być może stąd biorą się te moje wiecznie chore zatoki...? no nic, pożyjemy, zobaczymy...najważniejsze, że wyniki tarczycy dobre i ogólnie też wszystko w miarę oki, mam okresowe badania z głowy na jakiś czas :) 
święta zbliżają się wielkimi krokami, czas leci jak szalony, a pamiętam jakbym wczoraj robiła stroiki na poprzednią Wielkanoc, szok...niedługo muszę przysiąść i powymyślać jakieś ozdóbki śmieszne, może na te święta uda mi się wyrobić z pocztówkami trochę wcześniej. palmę zakupiliśmy na kaziukach, więc choć to już z głowy ;)
tymczasem biegnę przycinać drzewka, bo to już ostatni moment!
 

za oknem od rana słonko...

jest ciepło, choć wieje nieprzyjemny wiatr

ogólnie pogoda w kratkę...

raz z chmurki sypnie śnieg, raz deszczyk pokropi

no ale jak to mówią "w marcu jak w garncu"

zmajstrowałam dziś fajny obiadek

szybkie wiosenne conieco
taki właśnie marcowy miszmasz kuchenny :)
wyszło pychotkowato! 

Placuszki z cukinii

z sałatą z cykorii i grillowanej papryki

polane sosem serowo-czosnkowym
  

  

na placki:
(10 placuszków-2 osoby)
starkowana jedna młoda cukinia (25cm) 
dwa jajka
4 łyżki mąki
natka pietruszki
sól, pieprz
na sałatkę: 
dwie cykorie pocięte w paski
jedna czerwona papryka, grillowane paski
na sos:
150g fety
2-3 łyżki jogurtu naturalnego
2 ząbki czosnku
(wszystko razem zmiksować)

"Zaledwo zimy minęła pogróżka,

W łagodnym, miękkim i tkliwym powiewie

W sad nagi wchodzi wiosna, nowicjuszka

Skromna, co jeszcze o swych czarach, nie wie..."

przedwiośnie 

uroki wsi, okolicy w jakiej mieszkam, doceniam zawsze najbardziej po powrocie z miasta. po kilku dniach w betonowym, zurbanizowanym krajobrazie, nie przeraża mnie już nawet błoto po kolana, a byle kałuża wydaje się być jakimś zaczarowanym zwierciadłem, w którym można ujrzeć ten niesamowity błękit wiosennego nieba. kiedy wyjeżdżałam, we czwartek, wokół było zupełnie biało, dookoła piętrzyły się zaspy śnieżne.  przez te kilka dni nieobecności okolica zupełnie się zmieniła, wreszcie coś się ruszyło, ożywiło w przyrodzie... czerń i biel przeobraziła się w beżowo-brązowy melanż poprzetykany gdzieniegdzie błękitem nieba oraz odcieniami zieleni zeszłorocznej trawy.  jest przyjemnie ciepło, człowiek ma chęć zrzucić z siebie zimowe ubrania, poczuć na skórze te pierwsze wiosenne promienie słońca, oddychać głęboko, wciągać zapach rozmarzającej ziemi...

dziś takie cuda na spacerze podziwiałam
lodowe układanki, jak w kalejdoskopie...
co kałuża to inne dzieło sztuki ;)


jak chłopa w domu nie ma kilka dni, to gotować mi się za bardzo nie chce, poza tym obiad w samotności jakoś nie smakuje tak dobrze...ale jest jedna rzecz, którą mogę jeść z apetytem, bez względu na okoliczności i nawet wtedy, kiedy nic innego w siebie nie wmuszę -omlet! dziś właśnie zrobiłam sobie taką przyjemność, z serii -Karolcia sama w domu :)

taka sobie śmieszna niedziela...
ponieważ w trakcie porannego wyjścia z psem poczułam tchnienie wiosny w postaci mocno operującego słonka, na wariata zaczęłam snuć plany o obiedzie w plenerze, pieczonych ziemniakach i takich tam. zadzwoniłam do Pani M. z zapytaniem o przygotowanie czegoś takiego ekstra wspólnie, czy może maja chęć...w odpowiedzi usłyszałam, że owszem "przyjmujemy zaproszenie, będziemy ok. 15 u was" załączył mi się w głowie ???, ale nie dano mi czasu na ripostę ;P i tak to wmanewrowałam się sama w obiadek proszony mimo woli, hehe. plany o plenerze runęły w gruzach, wiosna wydała się jeszcze bardzo odległa, a do tego lodówka po otwarciu świeciła pustkami...no masakra...
na szczęście było jeszcze troszkę czasu do pory obiadowej, zdążyłam z pomocą bartka zrobić niezbędne zakupy i choć częściowo zaspokoić swoje pragnienie pobycia na podwórku, spacerkiem do profesora S. przy okazji spędzając dość miło przedpołudnie przy herbatce, opowieściach o sztuce, koniach, no i oczywiście oglądaniu młodzieży arabskiej...
pomysł na obiad był dość spontaniczny, coś suchego z szafki + zakupione dodatki= lasagne ze szpinakiem, ot co przyszło mi do głowy i to też zrobiłam...wyszła pyszna, z chrupiącą przypieczoną serową skorupką na wierzchu, chyba wszystkim smakowała, bo opróżniliśmy wspólnymi siłami całą blaszkę ;) więc brzuszki były pełne, a humory dopisywały...do wieczorka przesiedzieliśmy razem, a to grając w scrabble, a to w jengę, chichocząc , opowiadając jakieś bzdety, generalnie bardzo dobrze się bawiąc...i tak to właśnie moja obiadowa wtopa zamieniła się w fajowe, leniwe, swawolne niedzielne popołudnie :) a na ogniska, obiadki na łonie natury, wylegiwanie się na trawie, gapienie na rzekę, przyjdzie mam nadzieję jeszcze odpowiednia pora.....

Na podwórku dodatnie temperatury, w kuchni też zachciało mi się wiosny...właściwie myślami wybiegłam nawet do lata, do wakacji w Rzymie, do pysznego włoskiego jedzonka...po zimowej erze mięsożerców, nastał czas na proste, lekkie i szybkie dania. za oknem śnieg i błoto, czerń i biel, przynajmniej na talerzu się troszkę ożywiło :)


serowe gnocchi
polane masłem z oliwą truflową i czosnkiem
posypane zieloną pietruszką i parmezanem
doprawione świeżo startą gałką muszkatołową
ciasto na kluseczki:
0.5 kg sera białego (mokrego) zmielonego
1.5 szklanki mąki
1 jajko
szklanka startego parmezanu
łyżeczka soli

pappardelle
z suggo z pomidorów, czosnku, oregano
wymieszane z rukolą i parmezanem
doprawione grubo mielonym pieprzem
ciasto na makaron:
150 gr mąki
3 żółtka z dużych jajek
lub 2 całe małe jajka
(na dwie osoby)

takie zrobione własnoręcznie makarony czy kluseczki są o niebo lepsze niż te gotowe, sklepowe...a do tego ile frajdy i satysfakcji daje "samowytwarzanie" :) no i sprawa jest banalnie prosta...z podanych produktów trzeba tylko zagnieść ciasto i porządnie je wyrobić, fakt, zajmuje to troszkę czasu ale doznania kulinarne...ech...niebo w gębie...kto spróbuje, temu przypomną się czasy babcinych obiadków :) a dodatki to tylko kwestia fantazji ...dziś pomidory, oliwka, innym razem ser pleśniowy, czy szynka, albo bułka tarta z masłem i prażone orzechy ;P uwielbiam takie gotowanie...

koniec karnawału
Popielec-czas odnowy i nawrócenia
4o dni do Wielkanocy
zbliża się wiosna...


dość już chyba mam tego śniegu, monotonii mono-koloru. choć nie było już dawno tak pięknej zimy, to zdążyłam nasycić oczy białymi landszaftami. tęskni mi się do wiosny, do tych pierwszych promyków słońca, budzących do życia przyrodę, cały świat...czekam na pierwiosnki, zawilce, przebiśniegi, na bazie, na pierwszą nieśmiało przebijającą się zieloną trawę, na klekot bocianów w gniazdach i na krzyki żurawi dobiegające znad łąk...
konie zaczęły gubić zimową sierść, ptaki jakoś tak radośniej ćwierkają, dzień zrobił się już dłuższy...to chyba oznaki zbliżającej się wiosny, choć za oknem leżą jeszcze ogromne zaspy śniegu. martwi mnie tylko fakt nadejścia gigantycznych roztopów, z pewnością będziemy mieli błoto po kolana, czarna hańcza rozleje się po okolicznych łąkach, a drogi zrobią się nieprzejezdne. ech, niestety takie są uroki przedwiośnia na wsi...
póki co zaklinam sobie wiosnę w domu, powkładałam cebulki hiacyntów, tulipanów i innych wiosennych kwiatów do uprawy hydroponicznej, wytrzepałam na śniegu dywany, żeby odzyskały troszkę barwy, zamówiłam kolorowe poduszki na kanapę do salonu, no i mam chęć pomalować albo wytapetować gabinet na jakiś kolor. na blogu też mała rewaloryzacja ...było jakoś tak smutno, szaro...czas na zmiany...przygotowuję się przecież na nadejście wiosny, na odrodzenie...a poza tym variatio delectat - odmiana sprawia przyjemność :) zaszalałam więc w corelu, zgłębiłam dość niejasne szyfry kodu html i jest...new look, miało być sielankowo i wiosennie, mam nadzieję że mi się udało ;)

sporo działo się przez ostatnie kilka dni. przede wszystkim odwiedzili mnie rodzice, więc w weekend było rodzinnie, ciepło ale i aktywnie...szusowaliśmy na nartach, zaprzęgaliśmy czwórkę koni i jeździliśmy do lasu, a w niedzielę zrobiliśmy sobie dłuuugi spacer -troszkę po zamarzniętych Wigrach, a troszkę po puszczy. to był naprawdę fajnie i miło spędzony czas :) mam nadzieję, że te moje dwie ukochane osóbki troszkę choć odpoczęły od zgiełku miasta, codziennego natłoku pracy, że oczy nacieszyły widokami, bo przecież cudna zima jest w tym roku, cały świat pod wielką śniegową pierzyną, pomalowany na biało...
lubię takie dni, kiedy bez stresu mogę pogotować najbliższym jakieś pychoty, kiedy wieczorne godziny spędzamy sobie przy dobrym winku, albo naleweczkach, zajadając różne dobrotki, rozmawiając i śmiejąc się. przede wszystkim jednak dlatego, że jesteśmy razem! odkąd mieszkam poza domem rodzinnym, brakuje mi czasami takich zwykłych rozmów między najbliższymi, tylko o naszych sprawach, o naszych wspólnie spędzonych chwilach. czasami chce mi się być po prostu dzieckiem, bez świadomości swojej dorosłości , a jak się jest z rodzicami, to chcąc nie chcąc uczucie bycia "małą córeczką" jest ciągle odczuwalne. co, im jestem starsza, jest bardziej przyjemne :)
weekendowego świętowania (czytaj: obżarstwa) skutki odczułam dziś zakładając "normalne" nierozciągliwe jeansy... i nie powiem, że jestem z tego zadowolona...ale z drugiej strony jak pomyślę, ile przyjemności miałam wcinając polędwicę z dzika, pieczoną kaczkę, pierogi czy kartacze...albo tłustoczwartkowe domowe pączki...mniam...to wcale nie żałuję :) teraz dam chyba jednak odpocząć swojemu brzuchowi...trzeba przystopować z kolacyjkami i deserkami...a post to dobry na takie różne "ograniczenia" czas... wiem, że nie jestem sama w takich postanowieniach :) czas na duchową strawę! na realizowanie się w innych dziedzinach niż kulinarne!

na smutki, żale, dąsy i niedole
muzyka i ciastoterapia
czasami pomaga...!


nowa płyta Sade "soldier of love"+ tarta z wiśniami na migdałowym spodzie z przyrumienioną kruszonką...a creme de la creme wśród moich duetów ostatniego czasu...
muzyka koi zmysły, a pyszny smaczek rozpływa się w ustach i brzuszku -subtelne i wykwintne połączenie :) do mnie to trafia!

rozwiane nadzieje
dziwne to uczucie jak się człowiek na coś nastawi i myśli sobie, jak jego życie się zmieni...oczekuje wybuchu supernowej, a tu wszystko wciąga czarna dziura...ech...tak właśnie się teraz czuję, choć wcześniej już wiedziałam, że na dwoje babka wróżyła, że nie ma w takim przypadku nigdy pewności, że ktoś mój projekt oceni dobrze. no ale tak się tylko mówi, że e tam, jakoś przeżyjesz, będzie co ma być, a tu klops i wcale jakoś mi nie do śmiechu...bartek mówi, po co ci unia i jej kasa, przecież ty masz to co najważniejsze w sobie, pomysł na życie, zdolna jesteś i masz do tego dryg...tylko chęci, wiary, odwagi i samozaparcia troszkę dzieciaku! a ja zamiast kopnąć unię w dupę, martwię się...i sił jakoś jeszcze mniej do działania, i choć w głowie coś krzyczy: bierz się do roboty, babo! nie użalaj się nad sobą, bo nie masz powodu i nie masz nad czym...! to jakiś marazm mnie ogarnia. układam sobie plan na następne dni, z czego robię jakąś naprawdę niezbędną małą część, a potem odpuszczam, pozwalam żeby czas przez palce przepływał sobie jak chce... do bani z taką robotą, a właśnie...idę zaraz do bani, może te moje smęty wypocą się jakoś z organizmu...umysł i ciałko się odprężą, chyba potrzebuję odrobiny relaksu...

luty, wtorek, podwieczorek...


Po obiadku dostajemy telefon, ok 18 zjawią się u nas goście...
szafka "ostatnia deska ratunku" z czymkolwiek do herbaty-pusta...
trzeba coś zagnieść, najlepiej szybkiego, prostego i z tego co pod ręką... a miałam taką chęć na chałkę i kakao na podwieczorko-kolację (niestety, drożdżówka wymaga czasu)
więc stawiam na najprostszy na świecie kruchy placek z czymś na wierzchu...powidła odpadają, bo cały zeszły tydzień się nimi objadaliśmy, do orzechów nie mam kajmaku, owoców typu jabłka -brak, ale...są mrożonki... wyciągam paczuszkę czarnych kuleczek, słodkie wspomnienie lata, jagody... tylko z czym to połączyć..bita śmietana? nie mam śmietany...ale na półce leży sobie mój must have lodówkowy, serek mascarpone. no i mam komplet ;) uratowani! ciasteczkowe potwory będą miały swój podwieczorek :)

kruchy placek z jagodami pod pierzynką z mascarpone

ciasto (na blaszkę wielkości tarty):

• dwie szklanki mąki
• dwa żółtka
• pół szklanki cukru pudru+ torebeczka waniliowego
• 150 g MR masła roślinnego

na wierzch:

• jagody
• 1 serek mascarpone
• 4 żółtka
• pół szklanki cukru pudru

ciasto zagniatamy dość szybko i wkładamy do lodówki żeby się schłodziło
następnie wykładamy na blaszkę posmarowaną tłuszczem, nakłuwamy widelcem
pieczemy ok. 15 minut na złoto (temp. ok 180*)
wyjmujemy, wysypujemy na wierzch jagody
całość zalewamy zmiksowanym z koglem moglem serkiem mascarpone
pieczemy kolejne 20 minut, aż masa się zarumieni

Ciacho jest pysznie pyszne :) zwłaszcza na ciepło... do tego szklanka mleka, albo aromatyczna kawka. A przez cały wieczór zapewniony fioletowy uśmiech :) No i lato jakby bliżej ...

zawieje i zamiecie
po siarczystych mrozach (wczoraj -35 w nocy i -24 w dzień) dla odmiany przyszedł czas na opady śniegu oraz wiatr...mikołajewski "sztab kryzysowy" stwierdził, iż może być ciężko z dojazdem gdziekolwiek, więc trzeba zrobić zapasy, póki jeszcze przez zaspy przejeżdża terenowy pick up. rano zebraliśmy zamówienia na zakupy i odbębniliśmy z Bartkiem służbowo-społeczno-pomocowy wyjazd do Suwałk. superowa jest taka zima... jeśli w razie czego jest w pobliżu ktoś kto będzie chciał pomóc. ludzie z sąsiedztwa, chyba z tego mrozu, stali się też jacyś tacy bardziej otwarci, mili...fajnie, że są chęci na wspólne spędzanie czasu. ostatnio jeździmy razem na narty, chodzimy na banię ruską, w sobotę szykuje się jakieś małe przyjęcie, okazja do skosztowania naleweczek...może zabiorę się za pączki...ale jeszcze nie mam za dużego ciśnienia na taką robotkę :)
od niedzieli piekę namiętnie i prawie codziennie placek z wiśniami, na migdałowym kruchym spodzie. zużywam zimowe zapasy konfiturowe, a słoiczków robi się coraz mniej... bartoszkowi tak posmakowało, że nie daje mi teraz spokoju, i na każde wyjście musowo zabieramy ze sobą dymiącą blaszkę :) wczoraj spędziliśmy miły wieczorek, który właściwie zamienił się w nockę u Malczewskich. chłopaki wypili coś na rozgrzewkę, zajadaliśmy się różnymi pychotami i jak to w zimowe wieczory przy piecu, zaczęły kiełkować ciekawe pomysły, odważne plany... w międzyczasie dorzucaliśmy do ognia, posypywaliśmy płytę suszoną lawendą i eukaliptusem...było ciepło, bardzo wesoło i aromatycznie :)
ech, zima na wsi jest fajna...biało, śnieg skrzypi pod nogami, z kominów leci dymek, ludzie się grzeją przy piecach, niektórzy przy gorzałce, a w miłym towarzystwie wieczory nie są takie długie i nudne...
w mieście życie toczy się jakoś zupełnie inaczej, ludzie brną po pracy przez zasyfione chodniki, każdy marzy jedynie o chwili spokoju, a nie o towarzystwie, jedyną wieczorną rozrywką są wiadomości w TV, albo jakiś durnowaty serial...dzień jak co dzień, byle do weekendu...masakra i tak życie upływa. nie chciałabym z powrotem do tego wracać...dlatego cały czas marzy mi się własny dom na wsi i możliwość utrzymania się z pracy na "swoim podwórku"... gdyby dało się tak to wszystko ładnie poukładać...byłoby pięknie :) bo póki co człowiek na tej wsi jest bo jest, i cudnie jest, nie mogę powiedzieć, że nie... ale brakuje jeszcze mocnych korzeni, bo byle wiaterek może powiać i przenieść człowieka zupełnie gdzie indziej...
no ale jestem tu i teraz, zimnica jak cholera i zawiewa śniegiem...piec mi się marzy i kominek!!!


póki co, zakupiłam dziś ubranko fajowskie na termoforek, dalekie jest to od wizji własnego pieca, ale zawsze to jakieś dodatkowe ciepełko :)